Chat with us, powered by LiveChat

Ik stopte met werken om voetbal te kijken

Ik krijg veel vragen als ik vertel dat ik de wereld over reis om voetbawedstrijden te bezoeken. De meeste gaan over het feit dat ik een vrouw ben. Maar veel vragen gaan ook over het feit dat ik Amerikaans ben. En Amerikanen houden toch helemaal niet van voetbal?

Mijn obsessie voor voetbal is ontstaan tijdens het WK van 1998, en sindsdien onderdeel van mij als persoon. Soms voelde ik mezelf een vreemde in eigen land door mijn liefde voor voetbal. Ik heb mezelf er destijds regelmatig aan herinnerd dat ik in het buitenland wel als normaal beschouwd zou worden. Gelukkig beginnen steeds meer Amerikanen het voetbal te omarmen. Ze hebben hun favoriete club(s) en reizen naar voetbalwedstrijden, zowel binnen als buiten de Verenigde Staten.

Mijn eerste wedstrijd die ik buiten de Verenigde Staten bezocht was in het Estadio Azteca in Mexico-Stad. De Verenigde Staten speelde toen voor kwalificatie van het WK gelijk tegen de heren van Mexico (1-1). Toen dacht ik dat ik deze ervaring nooit zou overtreffen. Wanneer zou ik ooit een andere groep vrienden kunnen vinden die gek genoeg zijn om met mij voetbalreizen te maken?

Door de werkroosters in Amerika is niet veel tijd voor vakantie. En, omdat we vaak ver van huis gaan wonen om te studeren of werken, spenderen de meeste van ons de beperkte vakantietijd met hun familie – vaak aan de andere kant van het land. Mijn baan als geoloog stelde mij in staat om afwisselend te werken. Hierdoor had ik soms weken achter elkaar vrij van werk. Dit bood mij de gelegenheid wél te reizen.

Doordat ik mij voor een goed doel had ingeschreven voor een marathon in Berlijn kon ik mijn eerste Europese voetbalwedstrijd bezoeken. Wie weet waar ik nu had gestaan als ik niet had meegedaan aan de marathon? Mijn eerste groundhopping trip startte in Engeland en eindigde in Duitsland, waar ik aan de marathon van Berlijn zou meedoen.

Ik maakte een afspraak met een vriend van me, die fanatiek Fulham fan is: als hij naar Duitsland zou komen om Bundesliga wedstrijden met mij zou bezoeken, zou ik met hem naar Londen gaan. Ik had daar geen favoriete clubs, maar wilde zoveel mogelijk Amerikaanse spelers in actie zien.

Ik vind het leuk om planningen te maken. Zodra de speelsschema’s bekend werden had ik een lege kalender van de maand september uitgeprint om alle mogelijken wedstrijden te omcirkelen. Alleen van de gedachten welke stadions ik mogelijk zou gaan bezoeken werd ik al razend enthousiast. De speeltijden werden in de zomer bekend gemaakt. De lotingen in de Champions League vonden eind augustus plaats. Op deze reis zagen we vijf wedstrijden binnen acht dagen in Londen, vervolgens zagen we er in Duitsland nog drie binnen vijf dagen.

Hoewel de Verenigde Staten zich niet hadden geplaatst voor het WK was de keuze om naar het WK 2018 in Rusland te gaan gemakkelijk gemaakt. Deze keer had ik geen vrienden die gek genoeg waren mee te gaan dus besloot ik vier WK-wedstrijden in m’n eentje te bezoeken. Naarmate het toernooi dichterbij kwam en ik het met vrienden over mijn plannen had kwam ik erachter dat een bekende naar drie dezelfde wedstrijden als ik ging. Voetbal kan de wereld zo klein doen lijken.

In het najaar van 2018 ging ik terug naar Engeland en Duitsland om meer Amerikaanse spelers voor clubs in actie te zien. Mijn familieafspraken voor de feestdagen cancelde ik zodat ik op eerste kerstdag naar Londen kon vliegen om nog net op tijd te zijn voor de aftrap op Craven Cottage. Na op nieuwjaarsdag Arsenal – Fulham gezien te hebben vloog ik weer terug naar de Verenigde Staten. In totaal had ik binnen 7 dagen 5 wedstrijden gezien.

Toen ik in april 2019 zonder werk zat en geen vast woonadres had, wilde ik maar één ding: zo veel mogelijk voetbal kijken. Ik had al zoveel wedstrijden gezien, maar toch had ik het idee dat ik nog zo veel móest zien. Ik startte in Spanje, vastbesloten om Lionel Messi te zien spelen. Daarna ging ik naar Milaan om San Siro te bezoeken. Vervolgens naar Budapest voor de vrouwen Champions League finale, naar Stade Velodrome in Marseille om de laatste speelronde van de Ligue 1 te zien. Ook ben ik naar de groepsfase van het WK voor vrouwen gegaan om de Verenigde Staten in hun eerste twee wedstrijden aan te moedigen. Tussen deze twee wedstrijden door zorgde ik ervoor dat ik andere Franse wedstrijden kon meepikken.

Vervolgens ben ik twee maanden wezen couchsurfen door de Verenigde Staten om MLS and NWSL wedstrijden te bezoeken en mijn volgende voetbaltrip van twee maanden te plannen. Nog een laatste voetbaltrip voordat ik een appartement en baan moet zoeken en ik weer als een echte volwassenen moet leven. Ik had een lijst met stadions in Engeland die ik nog moest bezoeken dus die had ik voor September gepland.

“Nog één laatste trip”, zei ik tegen mijzelf, “dan ben ik klaar om te stoppen”.

Ik droom al van La Bombonera vanaf het moment dat ik beelden van de Argentijnse Primera Division en Copa Libertadores zag. Dit was in 2007. Sindsdien heb ik honderden wedstrijden op TV gezien, maar La Bombonera was andere koek. Er daadwerkelijk heengaan leek een verre droom, iets dat alleen mogelijk zou zijn als ik rijk zou worden of iemand zou vinden die Spaans spreekt en net zoveel passie voor voetbal heeft als ik.

Toen ik bezig was met afstuderen, ging een vriend van mij naar Buenos Aires voor een onderzoek. Voordat hij vetrok liet ik hem foto’s van het elftal van Boca Juniors zien en vertelde ik hoe belangrijk voetbal is in Argentinië. Toen hij terug kwam had hij een ansichtkaart voor mij meegenomen, op de voorkant stond een foto van fans in La Bombonera en op de achterkant had hij geschreven: “dit schreeuwt gewoon om Jessica Malone!”. Tot op de dag van vandaag heb ik deze kaart bewaard.

In juli begon ik na te denken over een trip naar Zuid-Amerika. Als ik het nu niet zou doen, terwijl ik de tijd en het geld heb plus het vertrouwen, zou ik er dan ooit heen gaan? Maar ik wist dat, ook al ben ik naar ontelbaar wedstrijden geweest, Zuid-Amerika een ander level is. En dat het voor mij, zonder Spaans of Portugees te kunnen spreken, te stressvol zou zijn deze reis alleen te maken.

Dus ik begon mij te verdiepen in de mogelijkheden om met een gids of in gezelschap van anderen voebalwedstrijden te bezoeken. Zo kwam ik bij Homefans terecht. In oktober organiseerden zij trips naar Buenos Aires met onder andere een wedstrijd in het Estadio Alberto J. Armando. Ik dwong mij ertoe hier eerst een week over na te denken en eerst mijn vrienden te vragen of mijn plan niet compleet gestoord was. Zij steunden mij erin, wetende dat ik toch niet tegen te houden was en ik niet iets zou doen zonder er goed over na te denken. Ik zette geld opzij voor de aanbetaling van de Ultimate Argentrina Trip. Vanaf dat moment was het zeker: ik ga naar La Bombonera.

Ik besloot om onderweg naar Argentinië een tussenstop te doen in Brazilië omdat daar gewoon gevoetbald werd tijdens de interlandperioden van de FIFA. Na mijn compleetje lijstje met voetbalstadiums in Engeland te hebben afgewerkt vloog ik van Newcastle naar Rio de Janeiro. Ik nam contact op met Homefans om te vragen of zij mij konden helpen om tickets te krijgen voor de wedstrijden in Brazilië. Al snel lieten zij me weten dat ze een lokale gids hebben die met mij mee kon gaan naar de wedstrijden en voor de tickets kon zorgen. Ideaal, voor de verandering hoefde ik mij geen zorgen te maken over het vervoer en het regelen van wedstrijdkaarten.

Ik ben twee keer naar Maracanã geweest om zowel Flamengo als Fluminese te zien, en naar een wedstrijd van Vasco da Game. M’n gids en zijn vrienden namen de tijd om mij alles te vertellen over de rijke historie van hun clubs en spelers. Dingen die je alleen leert als je hier ook daadwerkelijk naar wedstrijden bent geweest. Ik verliet Rio teleurgesteld omdat ik ‘maar’ drie wedstrijden en alleen Rio de Janeiro had gezien. Ik had nog zoveel meer willen zien..

Boca Juniors vs Racing Club was de eerste wedstrijd die ik bezocht in Buenos Aires. La Bombonera was nog mooier dan ik had durven dromen. La Doce (de twaalfde man) stond 90 minuten achter hun team en lieten hen weten dat 0-1 verlies niet goed genoeg was. Vervolgens bezocht ik in het weekend wedstrijden van Independiente en Huracán. De manier waarop Huracán hun tweede doelpunt tegen San Lorenzo vierde is het mooiste wat ik heb meegemaakt. Zowel de spelers als fans die in het hek rond het veld klommen.. Fantastisch!

De laatste wedstrijd van mijn halfjarige “werkpauze” en groundhopping vakantie was de tweede wedstrijd van de halve finale Copa Libertadores tussen Boca Juniors en River Plate. Ik had nooit durven denken, zelfs niet in mijn stoutste dromen, dat ik bij een Superclásico in La Bombonera aanwezig zou zijn. Nog één laatste keer naar La Bombonera voordat ik terug moest naar het normale werkleven in de Verenigde Staten. Ik liet de intense sfeer helemaal tot me inwerken. Boca won met 1-0 maar ging niet door naar de volgende ronden door het verlies in de eerste wedstrijd (0-2).

Het is niet altijd gemakkelijk om Amerikaans of vrouw te zijn in de voetbalwereld, maar ik laat dit mij niet weerhouden om te doen waar ik van houd. En voor de landen of wedstrijden waar ik wat extra steun kan gebruiken, weet ik dat ik Homefans kan vertrouwen voor wat ik nodig heb.

Twitter: @jessicamalone85
Instagram: @soccersabbatical
Groundhopper App: @maloneje