Dit is een guest blog geschreven door onze reiziger Inaki.

Waar zal ik beginnen? Dat is de vraag. Hoe vat je de mooiste maand van je leven samen? 16 augustus 2008, dat lijkt me een goed aanknopingspunt. Als dertienjarige jongen was ik getuige van de vriendschappelijke wedstrijd tussen FC Barcelona en het Argentijnse Boca Juniors. Uiteraard had ik op die leeftijd vooral oog voor sterren als Andrés Iniesta, Xavi, Thierry Henry en Rafael Márquez. Desondanks werd ik overweldigd door de fans van Boca Juniors, die in grote getale aanwezig waren. Zo werd mijn voorliefde voor Zuid-Amerikaanse voetbalfans geboren en langzamerhand begon de belevenis naast het veld minstens zo belangrijk voor me te worden als het spelletje tussen de vier lijnen van wit krijt.

Waar andere jongeren liedjes van bijvoorbeeld Drake of David Guetta beluisterden, downloaden ik steevast de fanchants van voornamelijk San Lorenzo en Boca Juniors. Het is rond die tijd dat ik startte met het bezoeken van voetbalwedstrijden buiten de landsgrenzen en ik mezelf begon te beschouwen als een groundhopper. Ik maakte mezelf toen ook een belangrijke belofte: vanaf ik een masterdiploma zou behalen, zou ik naar Zuid-Amerika reizen om het Mekka van voetbalbeleving en –cultuur te bezoeken.

En zo geschiedde. Weliswaar niet zoals gepland, want ik besliste pas een week voor de vertrekdatum om contact op te nemen met Homefans en mijn koffers te pakken. Ik twijfelde nog erg om voor een tweede master te gaan, maar na veel wikken en wegen besloot ik toch dat het tijd was om mijn grote droom na te jagen.

Maar waarom Brazilië? Die vraag krijg ik wel vaker te horen. Want uiteindelijk droomde ik altijd van Argentinië en beschouw ik Buenos Aires nog steeds als het Walhalla voor iedere voetballiefhebber. Ik koos eenvoudigweg voor Brazilië, omdat ik zowat alle grote derby’s uit het land met de meeste wereldtitels in een maand zou kunnen bezoeken. De Fla-Flu Derby, de Clássico Alvinegro van zowel Rio de Janeiro als São Paulo, de Paulista Derby en de Grenal vielen allemaal binnen een tijdspanne van een maand. Een buitenkansje dat ik niet kon laten schieten. Uiteindelijk zou ik afklokken op twaalf wedstrijden in tien verschillende stadions. Hieronder volgt mijn verhaal.

Vasco da Gama: de grootste verrassing

De reis ging van start met enkele rondleidingen doorheen de belangrijkste stadions van Rio de Janeiro zoals het Olympisch stadion en uiteraard het mythische Maracanã. Dat bleek ideaal te zijn om medereizigers Mikołaj en Krzysztof en local host Matheus te leren kennen. Daarna nam Matheus ons mee naar de eerste wedstrijd, de derby tussen Vasco da Gama en Botafogo. En wat overtrof deze wedstrijd mijn verwachtingen! Aanvankelijk dacht ik dat een derby tussen twee clubs die aan het einde van een voor hen kleurloos seizoen waren, een leuk opwarmertje zou zijn.

Maar wat had ik me vergist. De fans van Vasco da Gama voldeden exact aan het beeld dat ik had van Zuid-Amerikaanse fans. Ongeacht het wedstrijdverloop bleven de supporters zingen en vooral springen. Ik kan je garanderen dat de tiener die naast me stond, geen twee seconden stil heeft gestaan. Alles aan Vasco was pure madness. Het was een ongelooflijke ervaring, en eigenlijk ook levensgevaarlijk, om tijdens de rust naar het toilet te gaan of na de wedstrijd het stadion te verlaten. Aan de ingangen werd je verpletterd door de massa die ongerept bleef zingen en springen. Taferelen die in Europa, met het Heyseldrama en vooral Hillsborough in gedachten, nooit getolereerd zouden worden. Zelfs voor de wedstrijd, keek ik mijn ogen uit. De straten puilden uit met straatverkopers die je allemaal aanklampten om bier en churrascos te verkopen. Uiteindelijk iets wat ik overal zou zien in Brazilië. Três por dez (drie biertjes voor tien Reais) en ingressos, ingressos (tickets, tickets) moeten de zinnen zijn die ik veruit het meest gehoord heb tijdens mijn verblijf.

Bovendien is Vasco da Gama een prachtige club. Daarover leerden we de volgende dag meer tijdens een stadiontour doorheen het Estádio São Januário. Zo was voetbal in het begin van de 20ste eeuw een sport voor de elite en werden zwarten uitgesloten om deel te nemen aan het spel. Vasco da Gama weigerde daaraan te voldoen en was uiteindelijk de eerste club die een Braziliaanse competitie met zwarte spelers won. Daarnaast kon de club haar stadion in 1927 openen nadat er een crowdfunding avant la lettre had plaatsgevonden. Op die manier had de club voldoende middelen om haar eigen stadion te bouwen, wat toentertijd het grootste van Brazilië was.

Flamengo: het grootste voetbalfeest

h

Nadien volgden er met Fluminense – Paranaense en Botafogo – CSA enkele fijne tussendoortjes, maar stond toch vooral de Fla-Flu Derby centraal tijdens de Ultimate Brazil van Homefans. Ondanks dat de sfeer enorm goed was in een volgepakt Maracanã, miste ik de traditionele rivaliteit die bij een derby hoort. De fans van Fluminense waren namelijk maar met mondjesmaat komen opdagen, aangezien ze konden voorspellen dat hun club zou verliezen. Iets wat volgens Matheus wel vaker gebeurt in Brazilië. Matheus grapte dan ook maar wat graag dat Fluminense Oekraïense fans had opgetrommeld, verwijzend naar de lege blauw-gele zitjes in het Maracanã.

Maar het echte hoogtepunt wat betreft Flamengo moest nog volgen. Matheus deed er alles aan om me te kunnen meenemen naar de wedstrijd van het decennium voor Flamengo in het Maracanã. Voor het eerst sinds 1981 speelde Flamengo de halve finale van de Copa Libertadores en ik mocht erbij zijn. Dat terwijl statistieken uitwijzen dat Flamengo om en bij de 40 miljoen fans in heel Brazilië telt. Daarom kan ik Matheus en Homefans niet genoeg bedanken. De wedstrijd en alles errond had alles en zou uiteindelijk het gekste voetbalfeest uit mijn leven worden. En geloof me als ik zeg dat dat niet zo makkelijk voor me is om toe te geven. Als trotse fan van Royal Antwerp FC schep ik namelijk altijd op over de authentieke voetbalbeleving die er heerst in het Bosuilstadion, maar Flamengo – Grêmio was van een andere planeet.

Het begon al voor de wedstrijd. Je kon de spanning voelen, in het bijzonder bij de veiligheidsdiensten. Enkele dagen voor de wedstrijd al berichtte het journaal over mensen die zonder tickets het stadion zouden willen binnengaan en de spanning was dan ook te snijden. Geduw en getrek om binnen te geraken, traangas overal in de lucht. Een waar gekkenhuis! En een gekkenhuis was het ook tijdens de wedstrijd. De eerste helft ging de wedstrijd nog goed gelijk op, maar vanaf de 1-0 werd het een waar doelpuntenfestijn met een afgetekende 5-0 als resultaat. En bij elk doelpunt werd het feest gekker en gekker. Een feest dat werd voortgezet in de metro, tot zelfs in de straat van het hotel en dat tot in de vroege uurtjes.

Verder is de stad Rio de Janeiro een absolute must voor iedereen. Je hebt de prachtige stranden van Copacabana en Ipanema, met Christus de Verlosser een van de zeven wereldwonderen, de kabelbanen van de Suikerbroodberg, op een kwartiertje rijden een nationaal park met een regenwoud en verschillende wilde dieren en op twee uur rijden met Arraial do Cabo de Braziliaanse Caraïben. Samengevat zijn de mogelijkheden ongerept en heb je in Rio de Janeiro voor ieder wat wils.

São Paulo: de grootste stad

Nadien was het tijd voor me om de bus te nemen richting São Paulo, waar drie wedstrijden op het programma stonden. Met Corinthians – Santos, São Paulo FC – Atlético Mineiro en Palmeiras – São Paulo kon ik de drie grote clubs uit de grootste stad van Zuid-Amerika in een week bezoeken. Bovendien had ik het geluk dat twee van de drie wedstrijden, derby’s waren. Desondanks was ook dit een erg aparte ervaring. Door rellen uit het verleden, zijn uitsupporters niet toegelaten bij derby’s in São Paulo en mag er ook geen bier geschonken worden in het stadion. Daarenboven was ik hier op mezelf aangewezen en was het geregeld zoeken. De meeste Brazilianen spreken namelijk geen woord Engels dus is het vaak behelpen om aan kaartjes te geraken.

The Grenal: de grootste derby

In Porto Alegre spendeerde ik mijn tijd samen met Fabio, een local host van Homefans. De stad ademt werkelijk voetbal. Ondanks dat Porto Alegre slechts op tien staat op de ranglijst van grootste steden in Brazilië, hebben de twee grootste clubs van de stad samen vijf keer de Copa Libertadores gewonnen. Die clubs, Grêmio en Internacional vechten in de ‘Grenal’ de grootste derby van het land uit. De derby is zo groot, dat zelfs de meest populaire radiozender van de stad Grenal heet en non-stop over voetbal gaat. In Porto Alegre kun je onverschillig staan tegenover voetbal, maar toch bekent iedereen kleur. Je bent ofwel rood-wit, ofwel blauw-zwart-wit.

En die Grenal was de hoofdreden van mijn bezoek aan Porto Alegre. Voordien kon Fabio me via zijn grootvader nog een gratis VIP-ticket aanbieden voor Internacional – Paranaense, wat ik uiteraard niet kon laten schieten. Over dan maar naar de Grenal, die zeer ondergewaardeerd is in het buitenland. Zo was ik de eerste reiziger die via Homefans de derby van Porto Alegre bezocht en was het duidelijk dat de locals het niet gewoon waren om toeristen te ontvangen. Overal waren verbaasde blikken te zien toen ze iemand Engels hoorden spreken en wilde iedereen me iets aanbieden en mijn verhaal aanhoren. Ik voelde me een koning in Porto Alegre.

De ervaring zelf startte in Porto Alegre al vele uren voor de aftrap van de wedstrijd. De pre-game is namelijk minstens zo belangrijk voor de Gaúchos, de inwoners van de provincie Rio Grande do Sul. Zo wordt er steeds uren op voorhand gebarbecued en zo veel mogelijk bier gedronken. Ook hier is bier in het stadion immers verboden. En hier voelde ik eindelijk de rivaliteit die ik elders in Brazilië wat miste. De politie deed er alles aan om beide supportersscharen uit elkaar te houden en misschien maar goed ook. Verschillende liederen werden over tegenstander Internacional gezongen om ze de hele wedstrijd te intimideren. De sfeer in het stadion loste de verwachtingen ook volkomen in. Ondanks de spanning te snijden was bij de supporters, waren de supporters van Grêmio ongetwijfeld het luidst van het land.

 

Salvador: de grootste afstand

Mijn laatste bestemming was Salvador, dat in het noorden van Brazilië gelegen is. Enerzijds was het voor me de poort om het adembenemende Chapada Diamantina te kunnen bezoeken, maar anderzijds ‘vinckte’ ik er ook mijn laatste twee wedstrijden. Bahia – Chapecoense was een leuk dessertje in een WK-stadion. Vitoria – Brasil de Pelotas, de enige wedstrijd uit de Serie B die ik zag, vond ik specialer. De sfeer in een authentiek Zuid-Amerikaans stadion, mannen en kinderen die in de hekken hingen, scheidsrechters die politiebescherming nodig hadden en zo’n vijftigtal uitsupporters die meer dan 3000 kilometer aflegden om de wedstrijd bij te wonen. Kortom, een perfecte afsluiter van mijn voetbalreis.

Local hosts Matheus en Fabio

Graag zou ik nog kort een boompje opzetten over de local hosts die ik heb mogen ontmoeten via Homefans. In Matheus heb ik een vriend voor het leven. Vanaf de eerste moment klikte het met hem en deelde hij met me zijn liefde voor Flamengo. Bovendien was hij de behulpzaamheid zelve. Tot de laatste dag hielp hij me met vertalingen naar het Portugees en zoals ik eerder al zei, zorgde Matheus ervoor dat ik de halve finale van de Copa Libertadores kon bijwonen. Tot de dag van vandaag heb ik nog bijna dagelijks contact met hem.

Fabio is dan weer de verpersoonlijking van gastvrijheid. Vanaf de dag dat ik aankwam, was ik steeds bij hem welkom. Eerder zei ik al dat ik via hem gratis naar Internacional – Paranaense mocht, maar daar stopte het niet. Hij nam een dag verlof op het werk om met me naar de Arena do Grêmio te gaan, hij liet me z’n hele vriendengroep ontmoeten en we gingen dan ook naar verschillende bars samen. De dag nadien was ik zelfs uitgenodigd op een verjaardagsfeest en feestte ik tot zonsopgang op het appartement van Gustavo, een van Fabio’s beste vrienden. Werkelijk ongelooflijk hoe welkom hij me deed voelen.

De toegevoegde waarde van Homefans

Ten slotte wil ik nog graag iets delen over mijn ervaringen met Homefans. Persoonlijk zie ik twee troeven waarover geen enkele andere aanbieder van voetbalreizen beschikt. Ten eerste, wat voornamelijk de reden was waarvoor ik voor Homefans koos, is het feit dat Homefans tickets voor onmogelijke wedstrijden kan regelen. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik zonder Homefans nooit de halve finale van de Copa Libertadores en de Grenal live in het stadion kon meemaken.

Ten tweede, wat uiteindelijk Homefans’ grootste pluspunt bleek te zijn, is dat de organisatie mensen met dezelfde passie samenbrengt. Reizigers als Mikołaj, Krzysztof, Pieter en Gerrit Jan en uiteraard de local hosts en hun vrienden zullen me altijd bijblijven. Het is ongelooflijk om die ervaringen te kunnen delen met gelijkgezinden. Ik zal dan ook altijd Flamengo en Grêmio een warm hart toedragen, omdat de ervaringen daar gewoon veel intenser waren doordat ik ze samen met anderen beleefde. Bovendien laten de local hosts je de verborgen schatten ontdekken van de stad, die je als toerist nooit zou bezoeken.

En voor alle geïnteresseerden in de Ultimate Brazil 2020 van Homefans, laat je vooral niet tegenhouden door het negatieve imago en de heersende denkbeelden over criminaliteit in Brazilië. In de hele maand dat ik er verbleef, heb ik niets noemenswaardigs meegemaakt. Gewoon je gezond verstand gebruiken en voluit genieten van de warme Brazilianen is de boodschap.

Instagram: @inakidauwe

Dit is een guest blog geschreven door onze reiziger Inaki Dauwe. Heb je met ons gereisd en wil je ook een artikel schrijven over je ervaring? Neem dan alsjeblieft contact met ons op via [email protected]